నేను..నాన్న…ఓ ప్రయాణం……..

“వాడు వస్తాడేమో అడుగు,రాకపోయినా నేను ఒక్కన్నే వెళతానులే” అన్నాడు నాన్న అమ్మతో, నాకు వినపడేటట్టుగా!
నాన్న ఆ రోజు తను చిన్నప్పుడు చదువుకున్న స్కూలుకి వెళుతున్నాడు ఏవో సర్టిఫికేట్స్ కావాలని.ఆ స్కూలు ఉన్న వూరు మేము ఉంటున్న వూరికి ఇరవై కిలోమీటర్లు.నాన్న చిన్నప్పుడు మా వూరిలో స్కూల్ లేదట అందుకే చుట్టాలింట్లో ఉంటూ వేరే వూరిలో చదువుకున్నాడట.[నాన్న చిన్నపటి విషయాలు ఎప్పుడూ చెపుతూ ఉండేవాడు].
“ఏంటి, వస్తావా?” నాన్న ఈ సారి నన్నే అడగడంతో ఏవో ఆలోచనల్లో ఉన్న నేను కంగారుగా లేచి వస్తానన్నాను.
దూసుకుపోతోంది ’హీరోహోండా’! మమ్మల్ని పట్నపు శివారులోంచి పల్లెల వైపుకు తీసుకెళుతూ. “ఇదే మన దగ్గర కొత్తగా కడుతున్న డామ్” అని రోడ్డుకు కుడివైపు చూపించాడు నాన్న.అటువైపు చూస్తే ఒక పెద్ద మట్టికట్ట రెండు గుట్టల మధ్య ,దాని దగ్గరే పనిచేస్తూ మనుషులు మెషీన్లూ కనిపించాయి.
ఇంకా కొన్ని కిలోమీటర్లు వెళ్లాక మొత్తం పచ్చగా చెట్లు,ఎత్తయిన ప్రదేశాలు ఏటవాలు భూమి,ఆ భూమిలోనే వ్యవసాయం…అలాంటి ఏటవాలు భూమిలో వ్యవసాయం కూడా టెక్నికల్ వర్కే అనిపించింది.రోడ్డు రెండువైపులా పచ్చటి గోడలా రకరకాల చెట్లు …ఆ దారి చూసి ముచ్చటేసింది…అంతే……
ఈ సారి హీరోహోండా స్పీడ్ ఇంకాస్త పెరిగింది,ఇప్పుడు నడుపుతోంది నేను మరి!! ఆ పచ్చటి చెట్ల మధ్య నల్లటి రోడ్డు వంపులలోంచి పరుగులు తీస్తోంది బండి…
“ఇదిగో ఇక్కడే నేను మొన్న ట్రాన్స్-ఫర్ కాకముందు పని చేసిన బడి” అన్నాడు ,అటువైపు చూస్తే ఒక రూమ్ అనుకుంటా కనిపించింది.అది ఒక తండా మా బండి బడి దగ్గరకు వస్తుండగానే పరిగెత్తుకొచ్చారు పిల్లలు,ఆ వెనకే ఒక కొత్త వ్యక్తి బహుశా కొత్త మాష్టారనుకుంటా.
“బాగుండ్రా సర్!ఎందుకొస్తలేరు?” కాస్త విచిత్రమైన యాసలో అడిగిందొక పిల్ల.
పిల్లలతో కొత్త సార్ తో మాట్లాడి మళ్లీ మేం బయలుదేరాం. నాన్న బండి సౌండ్ విని పిల్లలు బయటకి రావడం సార్ కి ఆశ్చర్యమేమో గాని నాన్న గురించి తెలిసిన నాకేం ఆశ్చర్యం?.
మళ్లీ మొదలయింది మా ప్రయాణం వేగంగా పరుగులు తీస్తోంది మా బండి,అలాంటి వాటికోసమే అన్నట్లు ఎదురొచ్చింది స్పీడ్ బ్రేకర్.
“మెల్లిగా” అన్నాడు నాన్న.
“సరే” అని బ్రేక్ మీద కాలువేసి తొక్కాను,కానీ రోడ్డుమీద ఇసుక ఉండటం వల్ల వెనక టైర్ జారింది,ఎలాగో కిందపడెయ్యకుండా దాటించాను.
“బుద్దిలేదు పని చేసాక ఇసక తియ్యకుండా వదిలేసారు” నాన్న నా దగ్గరనుండి బండి తీసుకున్న కోపం అక్కడ ఇసక పోసిన వాళ్లపై చూపించాను వాళ్లెవరో తెలియకపోయినా.
“పక్కవాడి బాధ్యతని ప్రశ్నించే ముందు నీ విధిని నువ్వు తెలుసుకో” అయినా నువ్వే కాస్త ముందు స్లో చేసుకుంటే సరిపోయేదిగా అన్నాడు నాన్న.
మళ్ళీ క్లాష్….నా ఆలోచనకి,,నాన్న ఆలోచనకి…..
“నాన్నకేం తెలియదు”,అనుకున్నా మళ్లీ మనసులో…..
కాస్త దూరం వెళ్లగానే ఒక ఊరు వచ్చింది,కానీ రోడ్డు మీదే పెద్ద గొడవ మేం వెళ్లడానికి ఇప్పట్లో దారి ఇవ్వరనిపించింది,రోడ్డుమీద ఒక పంక్చర్ షాప్ కి వెళ్లి “ఏంటీ గొడవ” అన్నాం….
“ఏముంది సినెమా కథ!పోరిని లేపుకపోయి పెళ్ళి చేసుకున్నడు,ఇంటికి రాంగనె అయ్య తన్నక ముద్దు పెట్టుకుంటడా” అన్నాడతను…
డిగ్రీ సదువుకుంట ఏం ఎత్తిపోయిందనిరా ఇప్పుడు పెళ్లి అని కోపంగా అరుస్తున్నాడు ఆ అబ్బాయి తండ్రి…
ఆ ఊరి నుండి బయలు దేరిన రెండు నిమిషాలకు “బాగయింది వానికి,మంచిగ కొట్టిన్రు” అన్నాను నేను..
“ఏందుకు” అన్నాడు నాన్న.
“ఏందుకేంటి? సక్కగ సదువుకోక ఎందుకు పెళ్లి,ఇప్పుడు ఎలా పోషిస్తాడు”అన్నాను..
“ఆంటే,ఆ అబ్బాయికి జాబ్ ఉన్నా,లేక్స్ పోశించే స్థోమత ఉన్నా”చేసుకోవచ్చు అని అంటున్నావా అన్నాడు….
నాకేం మాట్లాడాలో తోచక మౌనంగా ఉన్నా,”నాకేం తప్పనిపించటంలేదు అన్నాడు నాన్న”..
అంటే నేను లేచిపోయి పెళ్ళిచేసుకున్నా ఇలానే ఏమీ అనకుండా ఉంటావా? అనడిగా..
నాన్న కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు…
“పెళ్లి అనేది ఇద్దరు వ్యక్తులని మాత్రమే కాదు వారి సంస్కృతులను కూడా కలుపుతుంది,ప్రేమ పెళ్లి లో ఇద్దరు రెండు వేరువేరు సంస్కృతులనుండి వచ్చిఉండవచ్చు ఒకరి మీద ఒకరికి ఉన్నది నిజమైన ప్రేమే అయితే నేను చెప్పలేనుగానీ మోహం అయితే మాత్రం ఎప్పుడో ఒకప్పుడు గొడవలు రావచ్చు,అయినా ఒకరిని మరొకరు,ఒకరి ఇష్టాలని ఇంకొకరు ,ఒకరి సంస్కృతిని ఇంకొకరు గౌరవించుకున్నంతకాలం ఏ సమస్యా రాదు” అయినా ఒక మనిషి తన జీవితంలో చేయగలిగే అతి ముఖ్యమైన పని తన సంస్కృతిని తన వారసులకి అప్పగించడమే! అన్నాడు నాన్న…..
అయితే నాన్న నాకేం ఇస్తాడో అనుకుని నవ్వుకున్నా….
“దారి తప్పినట్టున్నాం” అన్నాడు నాన్న ఓ పక్కగా బండిని ఆపుతూ…
“మంచిది!” అన్నాను నేను వ్యంగంగా…..
ఎవరినైనా అడుగుదాం అనుకుంటుండగానే ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు చేతిలో సెల్-ఫోన్ తో,బహుశా ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నట్టున్నాడు..”లేదు కరెంట్ లేదు పంట ఏం చేతికొస్తదో,అప్పన్నా తీర్తదో లేదో” అంటున్నాడు ఫోన్ లో..
సెల్-ఫోన్ ఎందుకో ఇతనికి అన్నాడు నాన్న..
అదేంటి కాలం మారిపోతుంది,టెక్నాలజీ అందుబాటులోకి వచ్చినప్పుడు ఉపయీగించుకోవాలి కదా? అన్నాన్నేను..
“అయితే ల్యాండ్-ఫోన్ ఉందికదా” అన్నాడు నాన్న..
నేనేం మాట్లాడలేదు..నాన్నది వితండవాదం అనిపించింది..
మళ్లీ నాన్నే “ఇతను రైతు పొలంలో ఎక్కువగా ఉంటాడు వానాకాలంలో అయితే మరీ ప్రమాదం అసలే ఆరుబయట సెల్ యూజ్ చేస్తే పిడుగు పడే ప్రమాదం ఎక్కువ” అన్నాడు…నవ్వలో ఏడవాలో తెలీలేదు,ఎందుకంటే ఇప్పుడు నాదగ్గరా సెల్ ఉంది,ఇప్పుడు నేనూ బయటే ఉన్నాకదా!మరి అతని దగ్గర ఉంటే తప్పేంటి అనుకుంటూఉండగానే నాన్న దారి అడిగేసాడు..
మళ్లీ మొదలు పెట్టాం మా ప్రయాణం…
ఊరు దగ్గరవుతున్నకొద్దీ నాన్న హుషారు పెరిగింది,ఇది మేము ఆడుకున్న స్థలం,ఇది మా దోస్తు ఇల్లు ఇలా చెపుతూ స్కూలుకి తీసుకు వెళ్లాడు.
అరె బాగా మారిపోయిందే అని నాన్న అంటుండగా మేము స్కూలు లోపలికి వెళ్ళాం,మేము వచ్చిన పని చెపితే మధ్యానం తరవాత రమ్మన్నారు,సరే అని ఊరిలోకి వెళ్లాం….
నాన్న చిన్నప్పుడు ఉన్న ఇంటికి వెళ్లాం,ఆ ఇంట్లో నాన్నతో పాటు చాలా మంది చుట్టాల పిల్లలు అక్కడి బడిలో చదువుకునేవళ్లు…ఆ ఇంట్లోకి మేము వెళ్లేసరికి ఒక ముసలావిడ దాదాపు ఆఖరి దశలో ఉన్నట్లుంది,గుమ్మానికి ఎదురుగా పడుకుని ఉంది..
“మేము వెళ్లగానే ఎవరూ!” అనడిగింది..
నేనత్తా అని నాన్న అంటుండగానే గుర్తుపట్టి “నువ్వారా ఇప్పుడే వస్తున్నవా అంత బాగున్నరా?” అనడుగుతూనే వాణీ అంటూ కూతురిని పిలిచింది.
ఇదెప్పుడో వచ్చింది అన్నాడు నాన్న ఆ ముసలావిడ కూతురిని చూస్తూ…
“ఆ మొగునితోని గొడవలొచ్చి నెలకింద ఒచ్చింది,ఇగ ఇక్కన్నే” అన్నది ముసలావిడ బాధగా..
ఆ ముసలావిడ కూతురిది అరేంజ్డ్ మారేజ్,ఎందుకో నాకు ఇందాక లవ్ మారేజ్ గురించి గుర్తొచ్చింది….
సరేగానీ నీ పరిస్థితి ఏంది? గిట్లయిపోయినవ్ అన్నాడు నాన్న..ఆ ముసలావిడని…
ఏముంది కొడుకులిద్దరూ ఎవనిది వాడే,నన్ను చూసే దిక్కు లేదు ఏదో ఇంకో కూతురు బియ్యం గిన పంపుతది,ఇగో ఇది వండి పెడతాంది …అంటూ ముసలావిడ తన కూతురిని చూసింది.
అయ్యో చిన్నపుడు ఎంతమందికి నీ చేతుల తోని తిండి పెట్టినవ్ ఎంత మందిని చదివించినవ్ నీకు గిట్లవుడేందే అన్నాడు నాన్న …
“అట్ల చేసిన పుణ్యానికే ఇంకా నాకు నాలుగు మెతుకులు దొరుకుతున్నయ్” అందా ముసలావిడ..ఆవిడ గొతులో బాధ లేదు..ఏదో త్రుప్తి ఉంది…..

కాసేపయ్యాక అట్లపొలం దిక్కు పొయ్యొస్త అని నాన్న నన్ను తీసుకుని పొలం దగ్గరకి వచ్చాడు,ఇదిగో ఇక్కడినుండి అంత మనోళ్లదే అని చూపించాడు,కనుచూపుమేరలో భూమి అంతా మనోళ్లదే కానీ ఎందుకో ఇదంతా వదిలేసి పోయిండ్రు పట్నం కి అన్నాడు నాన్న.
“ఆశ్చర్యం!” నాకూ అదే అనిపించింది….మా ఇద్దరి అభిప్రాయాలు చాన్నాళ్లతరవాత కలిసాయి…..
ఇదిగో ఇక్కడే చిన్నప్పుడు స్నానాలు చేసేవాళ్లం ఈత కొట్టేవాళ్లం అంటూ అంతా తిప్పి చూపించాడు నాన్న,అది చాలా పెద్దబావి పక్కనే గుడిస పెద్ద పెద్ద చింత చెట్లు వేప చెట్లు…ఆహ్….సూపర్ అనుకున్నా…..
“మా నాన్న మనసులో మూటకట్టుకున్న జ్ణాపకాలు విప్పితే నేను మా ఇంటినుండి తెచ్చిన అప్పాల మూట విప్పాను!,కాలం గాలిలో కలిసి మమ్మల్ని మా నాన్న చిన్నతనంలోకి తీసుకెళ్లింది”.
ఏందే ఎప్పుడొచ్చినవు?అంతా నిమ్మళమేనా? అంటూ వచ్చాడు ఆ ముసలావిడ కొడుకు..
నాన్న అతనితో మాట్లాడుతుంటే నేను చుట్టూ చూస్తూ కూర్చున్న దూరంగా ఒక పాము వస్తూ కనిపించింది,నేను ఏమీ ఆలోచించకుండా వెంటనే రాయి తీసుకుని కొట్టా…
“ఏ ఎందుకురా దాన్ని కొట్టినవ్”అన్నాడు నాన్న..
అదికూడా మనలా ఓ ప్రాణే కదా చదువుకున్నవ్ ఆ మాత్రం తెలీదా అన్నాడు ఆ ముసలావిడ కొడుకు..
“కొంతమంది ఇంట్ల అమ్మనే పట్టించుకుంటలేరు ఇంక బయట పాములని పట్టించుకునేదెవరు?” అని అనుకోకుండా అనేసాను…
మాడిపోయింది అతని మొహం,ఏమీ మాట్లాడకుండా లేచి వెళ్లిపోయాడు…
నాన్నకు కోపం వచ్చింది ,నాతో ఏమీ మాట్లాడలేదు,వచ్చినపని అయిపోయాక మళ్లీ ఇంటికి తిరుగు ప్రయాణం మొదలయింది కానీ నాన్న ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“అదిగో నెమలి” అన్నాడు నాన్న హఠాత్తుగా
రోడ్డుకి ఎడమవైపు చెట్లలోంచి రోడ్డుమీదుగా ఎగురుతూ రోడ్డుకి కుడివైపు చెట్లలోకి వెళ్లిపోయింది నెమలి,అంత పెద్ద శరీరం గాలిలో కాసేపయినా సరే అలా ఎగరటం ఓ అధ్భుతంగా అనిపించింది.
“బాగుంది కదా?” అన్నాడు నాన్న..
ఎంత ఎగిరినా చివరికి కిందపడాల్సిందేకదా అన్నాను నేను..
“ఏమయింది ” అన్నాడు నాన్న,నేను అలా ఎందుకన్నానో అర్ధమవక
“ఆ ముసలావిడ ఎందరికో ఎన్నో చేసిందన్నవుకదా కానీ చివరికి ఇలా బతుకుతోంది అలాంటప్పుడు ఆమె బ్రతుక్కి అర్థమేంటి?ఆవిడ కొడుకుని నేను ఒక మాటంటే ఏమయింది?” అనడిగా..
కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాక నాన్న అన్నాడు “ఆమె తన పని తను చేసింది తన సంస్కృతిని,వ్యక్తిత్వాన్ని,గుణాన్ని తరవాతి తరానికి ఇచ్చింది,ఇంకేం కావాలి?”అన్నాడు నాన్న….
“అంటే?”అనడిగాను నాకు నిజంగానే ఏమీ అర్థంకాక తల పట్టుకుని!
నాన్న నవ్వుతూ “చూడరా!ఆవిడ అలా సహాయం చేసింది ఎవరినుంచో ఏమో ఆశించి కాదు,అక్కడ ఉండి చదువుకున్న వాళ్లలో ఎవ్వరికో ఒకరికి ఆ అలవాటు వచ్చిందనుకో ఇంకెంతమందికి సహాయం అందుతుందో ఆలోచించు” అన్నాడు.
సడన్ గా గుర్తొచ్చింది “ఆ తండా పిల్లలకి మా నాన్న మీద అంత అభిమానం ఎందుకో,నాన్న తన డబ్బులతో వాళ్లకి బట్టలు,పుస్తకాలు తీసుకెళుతుంటే నేను చికాకు పడ్డరోజులు గుర్తొచ్చాయి.వాళ్లలో ఎంతమంది ఈ అలవాటు నేర్చుకుంటారో కదా అనుకుంటుంటే అర్ధమయింది….నాన్న నాకు ఏమిస్తాడొ..నాన్న నుండి నేను నేర్చుకోవలసింది..నా తరవాత తరానికి అందించాల్సింది ఏమిటో”….
నా ఆలోచనల్లో నేనుండగా నాన్న అడిగాడు “నడుపుతావా బండి?” అని….
“ఆ,నడుపుతా!”అన్నా ఏమీ ఆలోచించకుండానే………………